ఉయ్యాల బల్ల

ఉయ్యాల బల్ల

వైజాగ్ ట్రాన్సఫర్ అయిన ఇన్నాళ్లకి ..మేం ఒకప్పుడు ఉన్న ఇల్లు ఒకసారి చూడాలని అనిపించింది. అదీ నొస్టాల్జియా .. ఆ భావసంచలనం అనుభవం లోకి వస్తే తెలుస్తుంది.

ఆ యింటి ద్వారబంధం మీద చేయి వేయడం ఆలస్యం.. సరిగమలు పలికే హంపీ స్తంభాల్లా "రావే..  నీరజా.." అని పలికేది.. జానకమ్మ గారి గొంతు అరువు తెచ్చుకుని.

 ఏ భోజనాల వేళకో వెడితే మాత్రం  " రావే..నువ్వూ కంచం పెట్టుకో.‌.. అరటి కాయ ఆవ పెట్టాను. నీకిష్టమని తలచుకుంటున్నా.. నువ్వే వచ్చావు. "

 ఏదైనా తినడానికి పెట్టినప్పుడు, నీకిష్టమని  అనడం ఆవిడకు అలవాటు.. అలా అనగానే 'నేనెప్పుడు చెప్పాను ?'  అని అనలేం.. అదో మంత్రం. ఆకలి లేకపోయినా విస్తరి వేయక తప్పేది కాదు.

చాలా పాత యిల్లు. ఏళ్ల తరబడి సున్నం వేయని గోడలు పెచ్చులు రాలిపోతూ .. ఆ గోడల మీద బలంగా దిగేసిన మేకులు..వాటికి వేలాడేసిన పాత ఫోటోలు.. 

మధ్యలో గుమ్మం పైన  శ్రీ రామ పట్టాభిషేక పటం.. 

పురాతనమే.. కాని ఎంత సనాతనం..

ఇవన్నీ కాదు..

ఆ పాత ఇంట్లో ఉయ్యాల బల్ల ఒక్కటే నండీ రాజసాలు పోతూ ఉండే ఒకే ఒక ఫర్నిచర్. అదంటే నాకెంత యిష్టమో.

అరిగి పోయిన వెండి బిళ్లలు నాలుగు వేపులా తాపడం చేసి ఉండేవి.  తీగమీద నిలువునా వాలినట్టున్న  చిలుకల బొమ్మలతో ఇత్తడి గొలుసులు.. నాలుగు వేపులా...!!

లలిత గుడి దగ్గరకి వచ్చేసరికి "ఎక్కడ మాడమ్?" అని అడిగాడు ఆటో అతను. ఆ పక్క సందు లోనే ఇల్లు...

 ఆటో నెమ్మదిగా పోనిమ్మన్నా.. తీరా ఆ సందులో మళ్లగానే ఎక్కడ ఉందో ఇంటిని పోల్చుకోలే‌క కాస్త ముందు.. వెనక అయ్యాను. ఎవరో ఒకతను అటు వస్తుంటే అడిగాను సుందరరామయ్య గారి ఇల్లు ఎక్కడ అని‌.

ఆయన ఆలోచనలో పడ్డాడు.. అటు ఇటూ చూసి 'ఏ సుందరరామయ్య? ' అన్నాడు. 

ఎలా చెప్పాలి?..  ఆయన గంభీరమైన రూపం.. మెదిలింది.

అచ్చంగా అదీ కాదు. ఎలా అంటే..

 సుందరరామయ్య గారు ఎక్కువ గా  ఉయ్యాల బల్ల మీద కూర్చుని ఏదో ఒకటి రాసుకుంటూ ఉండేవారు.

 

సుందరరామయ్య గారు ఆ ఇంటి యజమాని. ఒక్కో సమయంలో ఒక్కోలా కనిపిస్తారు.  చాలా గంభీరంగా కూర్చుని కవిత్వమో... కథో రాసుకుంటూ కూర్చుని ఉంటే ఆయన బమ్మెర పోతన ;

ఎపుడైనా.. అక్కడే స్నేహితులతో సమా వేశమైనపుడో‌‌.. తానొక రాజకీయవేత్త;

ఎవరైనా  ఆయన ఇచ్చే హోమియో మందు కోసము వస్తే.. వైద్యులు;

అరుదుగా అయినా, సరుకులు నిండుకున్నాయి అని భార్య చెప్పడానికి వచ్చినప్పుడు, మాత్రం బేల గా దిక్కులు చూసే కుచేలుడు; 

ఆయనకీ ఉన్నాడు ఓ సన్మిత్రుడు. లక్ష్మీనారాయణ అని‌. అడ్వకేట్. ప్రాక్టీస్ లేకపోయినా, పూర్వీకుల ఆస్తి ఉన్నవాడు.. ఉన్నవాడూను.

కాని, పాపం లక్ష్మీ నారాయణగారు మాత్రం సుదాముడికి శ్రీకృష్ణుడే. స్నేహానికి తప్ప చేయి చాచని మిత్రుడి మనసు ఎరిగినవాడు ఆయన. ఏదో సర్దుబాటు చేసేవాడు లోపాయికారిగా.‌

తరువాత;

 

 ఏదో ఆ పూట భోజనం అయి..  చిన్న వక్కపలుకు వేసుకుని నములుతూ ఉయ్యాల బల్ల మీద విశ్రమించే మధ్యాహ్నం వేళ... పక్కన భార్య కూర్చుని విసన కర్రతో విసురుతూ.. ఉంటే, చూడాలి ..

 అప్పుడు సాక్షాత్తూ శ్రీమన్నారాయణుడు.

 

యోగీంద్రుడు ఆయనే-  భోగీంద్రుడు  ఆయనే ... ఆయా వేళలను బట్టి. 

సర్వావస్తలలోనూ... ఆయన నోటి వెంట సంగీతం పలికేది. ఆయన సంగీత విద్వాంసుడు కాదు కాని. కర్ణాటక సంగీతం అంటే ప్రీతి. 

ఎక్కడ్నుంచో ఓ పాట వినిపిస్తుంది.. ఆ రాగం మెదులుతుంది‌‌‌‌..  అంతే..తన్మయత్వం ఆవహిస్తుంది. వెళ్ళి న పనికూడా మరచిపోయేవారు‌.

అలుపూ, విసుగూ లేని  'సంతృప్తి' అనే అయిశ్వర్యం ఉండేది ఆ ఇంట.

కొన్నేళ్లుగా పొరుగునే ఉన్న నేపథ్యంలో.. విన్నవి,చూసినవి విశ్లేషణలో నాకు పొడకట్టిన భావరూపం...

నా ఆలోచనల్లో ఉండగానే మొహం చిట్లించుకుని ఆ పెద్ద మనిషి వెళ్లి పోయాడు. 

ఈ సారి మరో పెద్దాయన ఎదురుగా వస్తుంటే ఆటో దిగి మరీ అడిగాను. సుందరరామయ్య గారి ఇల్లు తెలుసా అని‌. 

"ఇక్కడే ఉండాలండీ వారిల్లు.. మంచి కవి. రామాయణం లో సుందరకాండ  వచనం చేసారు. .."  నేను ఇంకా ఏదో అనబోతుంటే గుర్తుకొచ్చినట్టు..

"ఆయన హోమియో వైద్యం చేసేవారు కదా "అన్నారు ఆయన.

" అవునండీ.." 

నవ్వాడు చిన్నగా.. "వారు కాలం చేసి చాలా కాలం ..అయింది. వారిల్లు..అపార్ట్మెంట్స్ కట్టారు.. ముందు వేపు జేగురు రంగు వేసుందే.. అదీ."

ఒక్కసారి నిరాశ కమ్ముకుంది.  నామొహం చూసి కామోసు.‌‌‌..

" వెళ్లండి పర్వాలేదు వాళ్ల చిన్నబ్బాయి ఫస్ట్ ఫ్లోర్ లోనే ఉంటాడు."

వచ్చినందుకు ఒకరైనా ఉన్నారు.. హమ్మయ్య.. అని ఆయనకు కృతజ్ఞతలు చెప్పి.. వెళ్లాను.  

వాళ్ల చిన్న అబ్బాయి కృష్ణ ఇంటోనే ఉన్నాడు. నన్ను గుర్తు పట్టలేదు. ఎప్పటికో "బుజ్జక్కా ! " అన్నాడు గుర్తు చేసుకుని.

తెచ్చిన పళ్లు టీపాయ్ మీద పెట్టాను.

"పళ్ళు తెచ్చాను .. మీ మిసెస్ కు ఇవ్వు అన్నా. అప్పటి కి తేరుకుని కూర్చోమన్నాడు..

చిన్నప్పుడు బుజ్జక్కా అంటూ నా వెనక మోపెడ్ ఎక్కి ..తిరిగినవాడు.  ఎంచేతో మొహమాట పడుతున్నాడు‌‌.

"పిల్లలెందరు?" అని అడిగాను.

"ఒక అబ్బాయి.. "  కింద ఆడుకుందుకు వెళ్లాడు.

సుందరరామయ్య గారు వెళ్ళి పోయి అయిదేళ్లయిందిట.

వాళ్లమ్మగారు జానకమ్మ గారు ఇక్కడ లేరుట.  అన్నయ్య దగ్గర హైదరాబాదులో ఉంటున్నారు.  

"అమ్మనైనా చూడగలిగి తే బాగుండును" అన్నా.

" కిందటి వారమే వెళ్ళింది. ఆరునెలలు ఇక్కడా‌‌‌... ఆరునెలలు అక్కడా " అన్నాడు‌. ఎందుకో చివుక్కు మంది‌.

నువ్వేం చేస్తున్నావ్ అడిగాను. చెప్పడానికి ఇబ్బంది పడ్డాడు.. క్లుప్తంగా ' బిజినెస్' అన్నాడు.

ఇక నాకేమీ మాటాడబుద్ది కాలేదు. లోపలనుండి వాళ్లావిడ బయటకు రాలేదు.  రాకూడని వేళ వొచ్చానేమో.. ఇక వెళ్తా అనగానే తలూపాడు.

వస్తుంటే.. నాతో టే వచ్చాడు.

ఇక ఉండబట్టలేక అడిగా.." అన్నట్టు ఉయ్యాల బల్ల  ఏం చేశారు? "

అదోలా నవ్వి అన్నాడు.. " అదా. పాత బడింది..అపార్ట్మెంట్ లో పట్టదు కదా.‌‌  కింద  రూమ్ లో పడేసాను.. అమ్ముదామంటే ఏమీరాదు కూడా ‌." 

"ఉందా..చూపిస్తావా?" అన్నా దాన్ని చూస్తే అన్నా పెద్దాయన్ని చూసినట్లు ఉంటుంది అని.  అలాగే పైకి వెళ్ళి తాళం చెవి పట్టుకొచ్చాడు.. వాచ్మెన్ ఎవరూ లేరట..అది ఇలా సామాను పడేసి.. ఉంచారు ట. ఎవరికైనా అవసరం పడ్డప్పుడు రూమ్ వాడుకోవచ్చు ట.. 

ఖైదీ అయిన రామదాసులా  ఉయ్యాలబల్ల  మూలన చూసి.  

నాటి వైభవం గుర్తుకు వచ్చి మనసు మూలిగింది బాధ తో. 

పోనీ.. నేను కొనుక్కుంటా.. అమ్ముతావా? నువ్వు చెప్పిన రేటుకే..అన్నాను. కృష్ణ ఆశ్చర్యం గా చూసాడు.

" అలాగే మీ అడ్రస్ ఇవ్వండి " అన్నాడు.  అడ్రస్ ఇచ్చి డబ్బులు కూడా ఇచ్చేసాను. నా ఎదుటే టెంపో పిలిచాడు‌.

హైదరాబాదు లో మేం కడుతున్న కొత్త ఇల్లు మనసులో మెదిలింది. 

హాలులో  ఉయ్యాల బల్ల ని ఊహించుకుంటూ వెనక్కి వచ్చాను.

అందరిలాగే వాళ్ళూను..ఆస్తి పంపకాలు చేసుకున్నారు.. కొత్తేమీ కాదు‌. పాపం జానకమ్మ గారే.. వేళ్లు కత్తిరించిన బొన్సాయ్ మొక్కలా..చెరో ఆర్నెల్లూ..  అటూ- యిటూ మారుతూ.